De grondwaardekubus is een concept dat zowel bij het denken over uitvoerbaarheid van herstructurering van bestaande bedrijventerreinen als bij haalbaarheid en duurzaamheid van nieuwe bedrijventerreinen een rol kan spelen. De kubus laat zien hoe autonome dynamiek zich voltrekt. Dus dynamiek die niet actief door een overheid gestuurd en geregisseerd wordt. Daarmee zegt het ook iets over de risico’s die je als overheid neemt als je tegen de natuurlijk beweging van de kubus in wilt sturen.

De kubus bestaat uit drie assen, die ook de volgorde verbeelden waarin de dynamiek op bedrijventerreinen normaal gesproken gestalte krijgt:

1. een bedrijf vestigt zich, en zodra het meer nodig  ruimte heeft dan het pand dat het aanvankelijk had neergezet, kiest het voor aan- en bijbouwen. Het bebouwingspercentage stijgt dientengevolge.
2. zodra het maximaal toegestane (zie: bestemmingsplan) of werkbare bebouwingspercentage (dat hangt af van de specifieke wensen van het bedrijf) is bereikt, en het bedrijf wil blijven, zal het de oplossing zoeken in de bebouwingshoogte;
3. zodra ook die maximaal is benut (de grenzen worden wederom bepaald door zowel het bestemmingsplan als de specifieke wensen van het bedrijf), rest het bedrijf niets anders dan een verhuizing. Het kan dan alleen maar opgevolgd worden door een bedrijf dat een hogere toegevoegde waarde per hectare genereert. Anders is aankoop, sloop en vervolgens nieuwbouw van het leeggekomen kavel onbetaalbaar. Bedrijven zijn er in 6 stappen van toegevoegde waarde: elk een laag die steeds verder naar achter ligt in de kubus.

De natuurlijke beweging door de kubus heen is dus van links voor en onder naar rechts boven en achter: van een laag bebouwingspercentage en lage bebouwingshoogte en relatief lage toegevoegde waarde per hectare naar een maximale benutting van bebouwingspercentage, bebouwingshoogte en toegevoegde waarde.

De zes lagen heten:

1. Vervoer en opslag voornamelijk in de open lucht;
2. Vervoer en opslag grotendeels in gebouwen
 – Productie met omvangrijk ruimtegebruik vergeleken met de omzet;
3. Productie met gemiddeld ruimtegebruik vergeleken met omzet;
4. Grootschalige detailhandel, horeca en leisure;
5. Productie met hoge omzet vergeleken met ruimtegebruik;
6. Kantoren.

Overheden kunnen met het bestemmingsplan eenvoudig sturen op elk van de drie parameters. Voor Consumentvoorzieningen (laag 4) en Kantoren (laag 6) is er bijna overal wel specifiek beleid van provincie, regio, en/of gemeente. Daarom zijn die functies lang niet overal toegelaten en worden ze op andere plekken juist per se gewenst.